Muthuwrites | Sinhala/English Novels and Story Series

 පළවෙනි පරිච්ඡේදය : ඇයගේ දෑස් නතර වී තිබුනේ බිත්තියේ එල්ලා තිබූ මා සහ සෙත් පෙම්වතුන් වූ දිනයේ………මා විසින් සිතුවම් කරන ලද ඔහුගේ චිත්‍රයටය………. “ ඔව් සාරා……..මේ සෙත්ගෙ ඒ චිත්‍රෙ තමයි………” “ අනේ හරිම ලස්සනයි මැඩම්……….මේ ෆේෂල් එක්ස්ප්‍රෙසන්ස් බලන්න……… හරිම ලයිව්………. මැඩම් නම් හරිම දක්ශ කෙනෙක් මැඩම්……….” “ ඔය චිත්‍රෙ ගැන ලොකු කතාවක් තියනව සාරා……..ඉදගන්නකො මම ඒක ඔයාට දැන් කියන්නම්……..” “ මම ඇදපු හැම චිත්‍රයක්ම සෙත් දැකල තිබුනට සෙත් මේ චිත්‍රෙ කවදාවත් දැකල තිබුනෙ නැහැ………….. දැකල තිබුනෙ නැහැ නෙමෙයි………ඇත්තටම මම පෙන්නල තිබුනෙ නැහැ……. ඒකට හේතුවක් තිබුන……… මම හිතන් හිටියෙ කවදහරි අපි මැරි කරන දවසට සෙත්ට මේ චිත්‍රෙ ගිෆ්ට් එකක් විදිහට දෙන්න……… ………ඒත් දැන් කවදාවත් එහෙම දවසක් නම් එන්නෙ නැහැ කියල මට හොදටම ව්ශ්වාසයි……….ඒත් කවදම හරි මම මැරෙන්න ඉස්සරින් සෙත්ව මට මුණගැහුනොත්………. අනිවාර්යයෙන්ම මම මේ චිත්‍රෙ සෙත්ට දෙනව……….. මා එසේ පවසන විට සාරාගේ ප්‍රීතිමත් මුහුණ කලු වළාකුලකින් වැසී ගියාක් මෙන් වූයේ……..මා සිටින්නේ කෙතරම් දුකකින්දැයි ඇය වටහාගත් නිසා විය යුතුය…….. “ හරි දැන් අපි ඉස්සරින්ම මොනව හරි කාල බීල ඉම්...

° පළවෙනි පරිච්ඡේදය : මගෙ ෆස්ට් ඉයර් එකේ…..තිසීස් එක…….ප්‍රොජෙක්ට් එක…….සෑහෙන සාර්ථකව කරගත්ත………ඊට පස්සෙ තිබ්බෙ එක්සෑම් එක……..ඒකත් හොදටම කරගන්න මම ගොඩක් මහන්සි උනා……. සෙත් එහෙමත් ගොඩක් බිසි වෙලා හිටියෙ…….එයාගෙ ෆයිනල් එකනෙ……… එයාට මටත් වඩා සෑහෙන වැඩ ගොඩක් තිබුන කරන්න.......එයාගෙ ඒ වැඩ අතරෙත් එයා මං ගැන ගොඩක් හොයල බැලුව…….. …….අන්තිම දවසෙ එක්සෑම් එකට යද්දිත් මට ගොඩක් පේන්ස් එහෙම තිබුන...........කොලෙජ් එකේ මෙඩිකල් සෙන්ටර් එකෙන් බෙහෙත් ගත්ත වෙලාවෙ දුන්න පේන් කිලර්ස් අරගෙන........... කොහොම හරි පේන්ස් ඔක්කොම අමතක කරල එක්සෑම් එකේ වැඩ ටිකත් හොදටම කර ගත්ත.............. ඒත් එක්සෑම් එක ඉවරවෙලා හෝල් එකෙන් එලියට එනව විතරයි මට මතක……… මට යාන්තම් මතකයි...... සෙත් ඈත හිටිය වගේ…….. මට සෙත්ව බොද වෙලා වගේ පෙනිල...........ඊලගට හැමදේම අදුරු උනා………… ඊට පස්සෙ සිහිය එනකොට මම හිටියෙ හොස්පිට්ල් එකක ඇදක් උඩ………… මගෙ ලගම ඉදගෙන මගෙ අතක් අල්ලගෙන හිටියෙ සෙත්……..මට ඒ වෙද්දිත් හොදටම බඩ, කොන්ද හරියෙ පේන්ස් එනව……. “ මොනවද මට උනේ…….....ඇයි මේ….....හොස්පිට්ල් එකක් නේද ........?" " හරි ……හරි…… ඔක්කොම කියන්නම් කල්පනා...

° පළවෙනි පරිච්ඡේදය : ඔය අතරෙ සෙත් දවසක් මාව එයාලගෙ අම්මලට අදුන්නල දෙන්න මාව එයාලගෙ ගෙදරට එක්කගෙන ගියා. සෙත් වගේම එයාගෙ අම්මයි, තාත්තයි දෙන්නත් ගොඩක් කරුණාවන්ත අය….., එයාල හරිම ආදරෙන් මාව පිළිගත්ත.…….මට සංග්‍රහ කලා…..මාත් එක්ක ආදරෙන් කතා කලා…… ඒත් මට හිතුන එයාල අපේ එෆෙයාර් එකට නම් ඒ තරම් කැමැත්තක් නැහැ කියල……… ඒක මට ඒ ඇයි කියල තේරුම් ගන්න බැරි දෙයක්........ ඒ ගැන පස්සෙ දවසක මම සෙත් එක්ක කතා කලා……. “මෙහෙමයි කල්පනා මගෙ පේරන්ට්ස්ල ඔයාට හොදටම කැමතියි……ඒකෙ කිසිම ඉෂු එකක් නැහැ……ඒත් ප්‍රශ්නෙ මේකයි……මේ… මේ…. අම්මල බයවෙලා ඉන්නෙ මම ඔයත් එක්ක ලංකාවට යයි කියල……මොකද ඔයත් ෆැමිලි එකේ එකම ළමයනෙ……….ඒක නිසා “ඔන්න ඕකයි අම්මලට තියන ප්‍රශ්නෙ…… අපි මෙහෙම කරමු කල්පනා……..අපි ඔයාලගෙ අම්මලටත් මෙහෙ එන්න කියමු…… ටික කාලෙකට හරි…… එයාලට එහෙයි….මෙහෙයි මාරුවට ඉන්න පුලුවන්නෙ…….අපිත් එයාලව ගිහිල්ල බලල එමු……..” අපි එහෙමයි අනාගතේ ගැන හීන දැක්කෙ……. බටහිර රටක හැදුන වැඩුන උනාට සෙත්ට තිබුනෙ හරිම යහපත් ගතිගුණ…… සෙත් ඉන්නෙ ලෝකෙ කොහෙද….. ඒ ඕනෙ තැනක සෙත් එක්ක ඉන්න තරමට මම සෙත්ට ආදරේ කරන්න පටන් අරගෙන ඉවරයි එතකොට….. මම මගෙ පේරන්ට්ස...

° පළවෙනි පරිච්ඡේදය  ෆැමිලි එකේ එකම ළමය විදිහට පේරන්ට්ස්ලත් එක්කම හිටිය මට එයාලගෙන් ඈත් වෙලා මෙහෙ ආපු දුක නැති කලේ මේ ලස්සන පරිසරය…… චිත්‍ර ශිල්පිනියක් විදිහට මට ඒක හොදටම දැනුනා……..” “කව්රුහරි සුදුසුම තැනක සුදුසුම දෙයට මේ යුනි එක නිර්මාණය කරල තියනවයි කියල මට හිතුනෙ……..” “මට ආව දවස්වල මේ හැමදේම නුහුරුයි. භාෂාව තමයි ලොකුම ප්‍රශ්නෙ උනේ……මෙහෙ ගොඩක් යූස් කරන්නෙ ස්වීඩිෂ් නෙ.” “යුනි එකේදි ඒක ප්‍රශ්නයක් උනේ නැහැ. ගොඩක් යූස් උනේ ඉන්ග්ලිෂ්……. ඒත් එදිනෙදා වැඩවලට තමයි ටිකක් ප්‍රශ්නයක් උනේ භාෂාවෙන්…….ඒ දවස්වල දැන් තරමටවත් ඉන්ග්ලිෂ් යූස් උනේ නැහැ………” “ඒත් ඉතින් කොහොම කොහොම හරි හැමදේකටම පුරුදු උනා….” “මම එතකොට හිටියෙ සෝදර්මාම් වල තිබුන ස්ටුඩන්ට් අපාර්ට්මන්ට් එකක…….මෙට්‍රෝ එකේ තමයි යුනි එකට ආවෙ….”. “ආසාවට ඇවිදගෙන ආපු දවසුත් තියනව…….. ටිකක් දුර උනත් ඒ දවස්වල ඉතින් තරුණයිනෙ ගානක් නැහැ…..” “ආනේ……. මැඩම් අපි ඉන්නෙත් සෝදර්මාම් වල තමයි…… හැබැයි අපි එන්නෙ බයික් වලින්……..” “ඔව් ඒ දවස්වලත් අපි එක්ක හිටිය ගොඩක් අය බයික් වල ආව මට මතකයි…….” “ඉතින් මෙහෙ ඇවිල්ල සති දෙකකට විතර පස්සෙ ආර්ට් ගැලරි එකේ එක්සිබිශන් එකක...

හැදින්වීම :   ඔබ අහල තියනවද ඇත්ත ප්‍රබන්ධයට වඩා විශ්මයජනකයි කියල. ඔව් එය ඇත්තක්. මේත් ඒ වගේ විශ්මයජනක සත්‍ය කතාවක්. ඒත් ඒ ඔබේවත්, මගේවත් පොදු කතාවක් නෙවෙයි. මේ අපි ජීවත් වෙන ඉරහද යටම ජීවත්ව මිය ගියා වූද, තවමත් ජීවත්ව සිටින්නාවූද ඔවුන්ගේ අතිශය විශ්මයජනක වූ කතාවයි. ඔවුන්ගේ ඒ කතාව කියවන්න මම ඔබට දයාබරව ආරාධනා කරනව. ° පළවෙනි පරිච්ඡේදය : හිරු අවරට යනවිට අහසේ තිබෙන්නේ තැඹිලි,රෝස පැහැයන් වලින් යුත් අමුතුම වර්ණයකි…….. බෝල්ටික් මුහුදේ සුළග මුසුවුන චමත්කාර හැන්දෑව විදිමින් සිටින මගේ ඇස්…..ආසියාතික සම්භවයක් ඇති ඒ ලාබාල පෙම්වතුන් යුවළ දෙසට ඇදුනේ කී වෙනි වතාවටදැයි මටම සිහි නැත…….. කොතෙක් වෙර දරා තබා ගන්නට හැදුවත් දිය යට තිබෙන රබර් බෝලයක් අතහැරුනු විට උඩට එන්නාක් මෙන් මතුවන මගේ අතීත මතක අමතක කිරීම දැන් මම අතහැරම දමා සිටිමි……….. මගේ ඉතිරි ජීවිත කාලයත් ඒ මතක සමගම ජීවත් වීමට මා හිත හදා ගත්තේ දැනට බොහෝ කලකට ඉහතදීය……. එහෙත් මේ පෙම්වතුන් යුවළ දකින වාරයක් පාසා මගේ සිතට දැනෙන හැගීම් තේරුම් ගැනීමට මටම නොහැකිය…… එයට හේතුව මගේ අතීතය මට කැඩපතක් සේ දිස්වීම යැයි අවසානයේ මම තේරුම් ගත්තෙමි……....